Wpisz szukane słowo i wciśnij enter
Najnowsze komentarze

    Ewa Benesz

    Ewa Benesz was born in 1943. An actress, performer and translator.
    Benesz graduated from the Maria Curie-Sklodowska University in Lublin, Polish Philology, in 1971.
    In 1965-1966 she worked at the Osterwa Theatre in Gorzow Wielkopolski with Irena and Tadeusz Byrskis, and then started working with Jerzy Grotowski.
    In 1970, together with R. Peryta, M. Dziewulska and P. Cieslak she founded the Studio Theatre in Puławy, a legendary theater research center, in opposition to the official cultural policy of the state.
    From September 1974 to May 1975 it worked as the Pulawy Drama Studio in Warsaw. After its dissolution Eva Benesz participated in a three-week session of the Theatre of Nations, working with Peter Brook. Her studies of Adam Mickiewicz, a Polish Romantic poet, resulted in her journeys, lasting over many years, along the Napoleon route, mainly in eastern Poland, reciting epos Pan Tadeusz.
    In 1976, she worked with Grotowski again.
    In 1977-1981 Benez performed ten actions related to Rilke’s Duino Elegies. Simultaneously she performed in art galleries, including A Letter to Orpheus (1980) in Wroclaw and The Legend (1981) in Krakow.
    In 1981 Benesz returned to Grotowski’s Laboratory Theatre. For a year she trained with a group of people on „a forest retreat” outside Wrocław.
    In 1982-1996 Benesz worked with Rena Mirecka, realizing paratheatrical projects: Be Here Now – TOWARDS, The Way to the Centre and Now It`s the Flight.
    In 1993, together with Mirecka, Benesz started the International Centre of Work Prema in Sardinia.
    From 1997 she runs paratheatrical workshops: To be an experience, Towards the origin, The actors orginal practices, The vocal practices, as well as occasional quasi-theatrical and theatrical projects (f.ex. Wyspiański’s Wedding).

    Ewa Benesz, mgr filologii polskiej UMCS w Lublinie (1966), aktorka dramatu (1971).

    Zaczyna pracę w teatrze u Ireny i Tadeusza Byrskich w Gorzowie Wielkopolskim, którzy kontynuują tradycję Reduty Osterwy i Limanowskiego. Bierze udział w pierwszym etapie prób do Apocalipsis cum figuris w Instytucie Aktora – Teatrze Laboratorium we Wrocławiu zakończony pokazem Ewangelii (1966 – 68). W następnych dwu sezonach gra w Teatrze Idy Kamińskiej w Warszawie, m.in. dwie główne role kobiece w Golemie i w Dybuku. Równocześnie jest wolnym słuchaczem PWST im. Zelwerowicza (1968 – 70).

    Współtworzy Puławskie Studio Teatralne (1970 – 1973), potem Studio Dramatyczne w Warszawie (1974). Po likwidacji Studia Puławskiego gra gościnnie w teatrach, nie wiążąc się z żadnym etatowo, m.in. rolę Solwejgi w Peer Gyncie w reżyserii Z. Cynkutisa w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu ( 1976).

    UTN we Wrocławiu uczestniczy w stażu Petera Brooka (1975). Przez lata wędruje po kraju z Panem Tadeuszem Adama Mickiewicza, głównie wzdłuż granicy wschodniej kraju, od Chełma po Sejny (1974 – 1977) i w kaliskim, we współpracy z Muzeum A. Mickiewicza w Śmiełowie (1980 – 1981).

    Program wędrówek wiejskich nosi tytuł W poszukiwaniu reżysera epopei narodowej. Równolegle do programu wiejskiego tworzy akcje do dziesięciu „Elegii Duinejskich” R. M. Rilkego we współpracy z malarką Mirą Żelechower – Aleksiun w plenerze miejskim ( 1976 – 1981). Mówi Psalmy Przyszłości Narodu Polskiego Z. Krasińskiego ( 1973 – 1981).

    Współpracuje z awangardą artystów realizując akcje autorskie w galeriach sztuki na terenie kraju, m.in. Wiersz bez słów w Galerii 0 Jerzego Ludwińskiego w Toruniu (1979), List do Orfeusza w Galerii Świdnickiej we Wrocławiu (1980), Legendę na X Międzynarodowych Spotkaniach Krakowskich (1981). W 1981 roku powraca do Teatru Laboratorium. W sezonie 1982 – 83 pracuje z grupą stażystów teatru nad Królem Duchem Juliusza Słowackiego. Współpracuje z Reną Mirecką w trzech kolejnych projektach realizowanych w Europie, na bliskim Wschodzie, w Ameryce Łacińskiej (1982 – 1998) i współorganizuje w 1993 roku International Centre of Work na Sardynii. Od 1997 prowadzi doświadczenia z pogranicza teatru i parateatru, głównie we Włoszech; m.in. na uniwersytetach: Ca` Foscari w Wenecji i Degli Studi w Katanii (2005 – 2006) i Suor Orsola Benincasa w Neapolu, od 2001 roku do dzisiaj.

    W 2001 roku rozpoczyna praktyczne studia antropologiczne śródziemnomorskich mitów kosmogonicznych.
    Mieszka na Sardynii i w Lublinie.